Mofo roxo rodeado pola mar

Maruxa Valín
Xan Xeom (ilustracións)

Falar con el, camiño da auga.... como sorrisos, ninguén se detén. Un castiñeiro medra entre esas flores do pan, trenzando as súas follas para arrolar a un neno abandonado.

 
Ar da luz sen froito
a auga sempre mañá
pracer ou sexo sen xanelas
a espola dos días asolaga
a miña existencia onde só hai un río
a vítima perseguida polo espello.
 Me afirmo na espola do desexo
inundada polo diamante mariño
o corpo que sacia a súa fame
chantada por unha colleita de arcos
sopro no voo da frecha
para facer estalar a túa imaxe valeira.
 Ti que estabas ao fronte do cristal
prisioneiro en patios amurallados
onde danzan as penas atroces
das bandeiras e do destino
inventado pola pegada das cicatrices.