Non á Guerra

Tareixa Frendol

Noa Gueiro (ilustración)

Este poema nace da necesidade de dicir con claridade algo que a historia repite e moitas veces esquece: toda guerra é unha derrota humana. A partir dun tecido de palabras rotas e voces dispersas, recompónse aquí un canto que quere opoñerse ao ruído das armas. Non fala de heroes nin de gloria, senón de corpos, de terra, de nais, de pobos que soportan o peso das decisións alleas. É un poema contra o militarismo, contra as bandeiras que xustifican o sangue e contra a mentira da guerra necesaria. Cada verso busca lembrar que a vida vale sempre máis ca calquera fronteira.

Sempre a man que asasina aborrece o latexo do mundo,
e o clamor que levanta non é máis ca eco de baleiro.
Os fusís falan alto, mais din palabras sen alma,
metal que atravesa a carne e non sabe do pranto.
 
A guerra medra no peito coma un muro sen rostro,
antecámara fría onde o corazón fica espido.
Hai bocas cheas de terra, hai saliva de mortos,
hai zapatos sen dono e meses vestidos de loito.
 
O pobo, sempre o pobo, sostén coas tripas o día,
mentres heroes de bronce medran sobre ósos alleos.
Din patria, din gloria, din honra e bandeiras,
mais o sangue repite que todo é fame e cinza.
 
Eu non quero fusís nin poderes que firan,
nin mans que aprendesen a erguerse só para esmagar.
Quero a leite na boca do neno e non balas na gorxa,
quero vento fiel que sosteña as casas en pé.
 
Cantas veces a terra amenceu con sabor a ferro,
cantas veces o ventre das nais se encheu de silencio.
Os montes encarcerados gardan ecos antigos,
raíces emborrascadas que tremen baixo o trono.
 
A guerra promete loureiros e entrega madeira para caixas,
promete eternidade e sementa cemiterios.
Os puños erguidos non devolven a vida,
o metal non coñece xustiza nin ten memoria.
 
Que me falen de paz os que nunca durmiron con medo,
que me falen de xustiza sen pólvora nas mans.
Eu vin a pobreza sangrar coma reiseñor ferido,
vin a alma descender polos ollos do pobo.
 
Non hai causa tan pura que mereza un cadáver,
nin fronteira que pague o prezo dun só neno.
A patria verdadeira é o corpo que respira,
é a muller que amence, é o home que labra a terra.
 
Se algo debe morrer, que morra o odio antigo,
que caian os muros erguidos contra o abrazo.
Que as armas se volvan arados e canto,
que o corazón sexa forte só para amar.
 
Porque a vida é isto: un día que se sostén na man,
un pan compartido, un vento que nos é fiel.
Todo o demais é sombra que pasa e se perde.
E sempre —sempre— a guerra aborrece a vida.