Iago Carril; Ailo López (ilustracións)
Nas aforas do concello de Vilar
de Santos, a xente do lugar adoitaba contar historias sobre unha antiga estrada
secundaria que os mapas modernos dixitais parecían ter esquecido. Non se
trataba dunha vía calquera; era un camiño de asfalto antigo e esganado, comido
polas beirarrúas de silvas e mato, flanqueado por carballos centenarios que
fechaban o celme do ceo, impedindo que a luz da lúa ou o sol chegase sequera a
tocar o chan. Dicían os máis vellos que, ao chegar á media noite, a néboa
baixaba dos prados baixos cunha densidade fora do común, un vapor branco e
pesado coma o do orballo que se tragaba os feixes de luz dos faros e alteraba
por completo a percepción do tempo e do espazo. Naquel tramo, os quilómetros
parecían estirarse como goma de mascar, e os marcos quilométricos repetíanse ou
desaparecían sen ningunha lóxica cartográfica.Aquela noite, Iago conducía de
volta á casa tras unha longa xornada laboral que se prolongara máis alá do
razoable nunha oficina de Xinzo de Limia. O cansazo pesáballe nas pálpebras
coma se fosen de chumbo, e o único acompañamento que tiña naquel deserto de
sombras era o zunido constante da radio do coche, que emitía unha estática
molesta e un murmurio metálico en cada frecuencia, incapaz de captar ningunha
emisora clara debido ás interferencias das frondosas masas forestais e á
orografía do terreo tan chan.
O habitáculo do coche estaba
bañado nunha penumbra cálida, apenas roto pola luz verde e feble do taboleiro
de mandos. Iago fixo un esforzo sobrehumano para manter a concentración,
sacudindo lixeiramente a cabeza para combater o sopor que ameazaba con pechar
os seus ollos. Intentando sintonizar algo que lle fixese compañía ou rompese a
monotonía do motor, os seus ollos desviáronse un segundo, por mera rutina de
vixilancia, cara ao espello retrovisor central.
Ao principio, na fría fracción de
segundo en que a súa mente procesou a imaxe, pensou que era un reflexo estraño
e antoxadizo das polas escuras das árbores que flanqueaban a estrada,
proxectadas polas sombras móbiles. Pero entón o coche deu un lixeiro salouco ao
pasar por un focha, a luz axustouse, e a ilusión desvaneceuse para dar paso a
unha certeza absoluta e aterradora.
No asento traseiro, sentado na
penumbra do asento posterior, ía unha persoa á que Iago xamais vira nin
convidara a subir.
O terror non irrompeu de golpe;
entrou nos pulmóns de Iago coma unha lapa xeada, paralizando o seu alento.
Aquel individuo vestía un abrigo longo e gastado, dun ton indefinible entre o
gris cincento e a terra mollada, e o seu rostro estaba completamente
desprovisto de trazos. Onde deberían estar os ollos, o nariz e a boca, só había
unha superficie lisa, mate e uniforme, coma se a pel se estirase sen piedade
para selar calquera rastro de identidade, de expresión ou de vida. Non había
ocos, nin vultos, nin tan sequera os poros que delatan a carne humana.
Pero o máis profundamente
inquietante, o detalle que fixo que o estómago de Iago se derretese nunha sima
de pánico, non era só o seu aspecto monstruoso, senón a postura antinatural que
adoptara. A súa cabeza estaba inclinada nun ángulo imposible de noventa graos
exactos, completamente pegada e fusionada contra o respaldo do asento do
condutor, xusto detrás da caluga de Iago, coma se estivese a escoitar con
atención obsesiva cada un dos seus pestanexos, cada suspiro e cada latexo
acelerado do seu corazón.
Un frío intenso, un calafrío que
non pertencía ao inverno exterior senón á morte mesma, percorreu a columna
vertebral de Iago desde a base ata a testa. O corazón comezoulle a latexar desgobernado,
golpeando violentamente contra as costelas coma un paxaro pechado nunha gaiola
de cristal. As mans apertaron o volante con tanta forza que os nós dos dedos se
lle volveron brancos, case transparentes, nun reflexo defensivo puramente
instintivo.
Mentres a estrada continuaba serpeando
pola escuridade, xa das aforas, de Vilar de Santos, a súa mente trataba
desesperadamente de atopar un ancoraxe na cordura.
—É un produto do cansazo, unha
alucinación somnífera provocada polas falla de descanso... Repetíase
mentalmente unha e outra vez, coa voz interior esnaquizada polo medo, mentres
fixaba a mirada no beiravía da dereita da estrada, negándose rotundamente a
volver ollar polo retrovisor.
Decidiu que o movemento máis
sensato, a única liña de supervivencia que lle quedaba, era non xirar a cabeza,
non facer ningún xesto brusco que puidese provocar unha reacción naquela cousa,
e continuar conducindo a velocidade constante ata chegar á súa casa en Celanova
e alá, ca iluminación da vila xa vería o que facer.
Porén, a realidade do coche
empezou a estragarse arredor del. O silencio do habitáculo, antes roto só polo
motor, comezou a enrarecerse cunha acústica estraña. Un son xordo, rítmico,
seco e estrañamente húmido empezou a escoitarse xusto detrás da súa cabeza, resoando
con clareza cristalina por riba do ruído do motor.
"Tap. Tap. Tap."
Era o son rimado dunhas mans,
duns dedos longos, excesivamente longos e sen unllas visibles, golpeando
suavemente e con cadencia hipnótica o repousacabezas do asento do condutor. Con
cada golpe seco, o ruído achegábase máis e máis ao oído esquerdo de Iago, coma
se a criatura estivese a medir o grao de desintegración mental da súa vítima.
—Non mires atrás... non mires
atrás... —murmurou Iago para si mesmo, cunha voz rota, un fío de aire tremido
que apenas saía dos seus beizos secos, mentres pisaba un pouco máis o
acelerador, buscando desesperadamente algo de distancia coa nada.
O motor do coche ruxiu,
protestando pola esixencia repentina, mais a néboa exterior volveuse de súpeto
tan espesa, tan compacta e leitosa, que o capó do vehículo parecía disolverse
na absoluta nada, coma se avanzasen polo interior dunha nube de po de xiz. Nese
preciso instante, o son cesou de golpe. O coche quedou nun silencio de
camposanto, roto apenas pola estática da radio.
No seu lugar, unha voz
desprovista de calquera rexistro humano, unha voz sen ton, plana, áspera coma o
roce seco de dúas lápidas de pedra ao chocar no fondo dunha fosa, resoou
directamente no interior do seu cranio, na súa caluga, malia que ninguén abrira
os beizos no asento de atrás:
— Levo tres horas conducindo por
ti... Xa é hora de cambiar de asento*.
Antes de que Iago puidese
articular un berro ou accionar os freos, unha presión xeada, pesada coma o
chumbo fundido, caeu sobre os seus ombros. Unhas mans invisibles pero palpables
empuxaron o seu corpo cara adiante, inmobilizando as súas mans no volante nunha
presa férrea, mentres o corpo sen rostro do pasaxeiro se inclinaba pesadamente
sobre el dende o asento traseiro, invadindo por completo o seu espazo vital co
cheiro a terra húmida e a inverno pechado.
Á mañá seguinte, cando as
primeiras luces amareladas e esvaídas do día conseguiron filtrar a néboa nos
arredores da Limia, unha patrulla da Garda Civil atopou o vehículo de Iago
abandonado ao bordo dun valado achegado. As portas do coche estaban abertas, arouzando
amodiño coa araxe da mañá. As chaves seguían postas no contacto, e a radio do
coche continuaba a emitir un leve zunido de estática, un murmurio baleiro que
se perdía na natureza do campo.
No asento do condutor non había
absolutamente ninguén; o oco estaba frío e deshabitado. Pero no espello
retrovisor central, cuxa superficie estaba cuberta por unha fina capa de bafo
nocturno, alguén debuxara con precisión matemática un círculo perfecto. E xusto
debaixo desa circunferencia fría, unha silueta estadea e sen rostro parecía
agardar pacientemente no fondo do cristal ao seguinte pasaxeiro da noite.
* Esta sentenza é o núcleo central e o clímax de terror psicolóxico do
relato xa que revela que a entidade nunca foi unha simple presenza pasiva,
senón unha forza parasita que estivo a controlar a viaxe mentres Iago caía no
sopor. Ao dicir que estivo "conducindo por ti", a criatura expón a
usurpación total da vontade da vítima, mentres que a orde de "mudar de
asento" simboliza a trampa cíclica definitiva: Iago pasa ao baleiro e ao
esquecemento do asento traseiro, convertido nunha mera testemuña do vao,
mentres o ente asume o control físico e definitivo da súa identidade e do
vehículo.
Creepypasta
