Iago Carril; Ailo López (ilustracións)
Nas aforas do concello de Vilar
de Santos, a xente do lugar adoitaba contar historias sobre unha antiga estrada
secundaria que os mapas modernos dixitais parecían ter esquecido. Non se
trataba dunha vía calquera; era un camiño de asfalto antigo e esganado, comido
polas beirarrúas de silvas e mato, flanqueado por carballos centenarios que
fechaban o celme do ceo, impedindo que a luz da lúa ou o sol chegase sequera a
tocar o chan. Dicían os máis vellos que, ao chegar á media noite, a néboa
baixaba dos prados baixos cunha densidade fora do común, un vapor branco e
pesado coma o do orballo que se tragaba os feixes de luz dos faros e alteraba
por completo a percepción do tempo e do espazo. Naquel tramo, os quilómetros
parecían estirarse como goma de mascar, e os marcos quilométricos repetíanse ou
desaparecían sen ningunha lóxica cartográfica.
Creepypasta
