Deva Castro, Manoel Toural Quiroga
TEQU
(ilustracións)
Cando se apagan os focos
hipertecnolóxicos dos estadios e se desmontan as pantallas xigantes nas prazas,
o que queda non é a gloria deportiva, senón unha profunda resaca de inercia e
conformismo. Os mundiais de fútbol actúan como auténticos terremotos
psicolóxicos e políticos cuxas ondas expansivas adormecen a conciencia crítica
das sociedades contemporáneas.
Hai un ritual cíclico que se
repite con precisión militar cada poucos anos. O planeta enteiro detén o seu
pulso ante un televisor ou unha pantalla de teléfono. As rúas énchense de
bandeiras que noutros contextos permanecerían invisibles ou esquecidas, e o
aire énchese dunha euforia febril que non admite matices. Con todo, baixo a
aparencia dunha inofensiva festa popular, o acontecemento futbolístico masivo
esconde unha complexa maquinaria de enxeñaría social, un artefacto ideolóxico
de primeira magnitude deseñado para canalizar as frustracións colectivas cara a
un vertedoiro inocuo mentres nos despachos do poder se continúan a deseñar as
políticas que precarizan a vida da maioría traballadora.
Para comprender cabalmente o
alcance destas alteracións na masa social, é preciso mergullarse nunha análise
tridimensional que cruce a socioloxía do ritual, a estratexia política do
desvío e a psiquiatría das masas. Porque o fútbol de elite xa non é un xogo; é
o opio institucionalizado das nosas sociedades desacopladas.
