Manoel
Toural Quiroga
Noa Gueiro (ilustracións)
Noa Gueiro (ilustracións)
O poema nace da ferida aberta dun pobo que
leva décadas escribindo a súa historia entre ruínas. Palestina aparece nel non
só como territorio, senón como memoria, infancia interrompida e horizonte
cercado. A destrución non é aquí unha cifra nin un titular: é unha casa sen
teito, unha árbore arrincada, un nome pronunciado en voz baixa para que non o
borre o vento. Estamos nun espazo de dor e dignidade, onde cada verso é
testemuña e resistencia, e cada silencio pesa tanto coma unha pedra sobre a
terra ocupada.
Onte fomos froito da terra, a colleita madura das estacións do lume,
pero hoxe xa non quedamos, morremos entre ruínas e nomes apagados,
porque cruzamos a súa historia como contrabando de sombras,
entramos nos seus días como feridas sen permiso,
e agora choramos desde os recunchos das cidades que din que nunca existiron.
pides socorro ao arume das oliveiras en campos que foron espoliados,
pero xa non hai fragrancia, morreu tamén onte,
porque eramos a colleita e hoxe somos só corpos espidos no esquecemento,
pasamos ás agachadas por entre os seus tanques de aceiro e odio.
coida o poema, non vaia dicir a verdade incómoda,
como entender esta fala que treme na lama e no inverno,
palabras atrapadas entre estacións de sangue e profecías incumpridas.
este lugar onde sementamos os nosos mortos como semente de memoria,
e volvemos oír pasos que se repiten, sempre os mesmos, sempre sos,
ecos gardados no baleiro do tempo,
días que ruxen como enxames sen mel,
mortos outra vez, expulsados de novo,
baixo un ceo sen estrelas que xa non nos pertence,
contrabandeados como sombras na nosa propia terra.
as flores medran desordenadas sobre o sangue de Palestina,
son flores que pinchan, como agullas de lama das cidades afogadas,
desde o seu inverno frío non poden levantar os nosos corpos,
porque non queda ninguén vivo que saiba o camiño de volta.
bombas cargadas de fame e da ira que ninguén escoita,
caen lentamente como a neve solemne do último inverno,
e tampouco poden erguer os nosos corpos.
o seu silencio é o que me converte en exiliado de min mesmo,
feito de po, onde resoan as pregarias dos que se perderon na fe e na rabia,
e no ar fican sen ruído nubes de fume, grises e pesadas,
unha arca pechada onde agocho as palabras que non podo dicir,
po eloxiado polos seus mortos,
enchido dos nosos mitos esnaquizados.
desde lonxe, sobre un chan cuberto de flores rotas,
onde a lama das estacións volve sempre como unha condena,
fanáticos loitando contra os reflexos dos seus propios espellos,
e volven, sempre volven, os pasos solitarios,
o seu eco filtra nas miñas verbas como se fose unha ser estraña,
habita as palabras que escribo entre cadáveres de nenos,
mentres as bombas caen preñadas dos nosos vellos mitos.
os que nos matan con mans envoltas en axudas de fume,
porque somos po atado á terra ferida,
os meus versos naufragan no ar sen destino,
afogados en sangue, en soños sen saída,
soños dos que matan mentres miran cara o horizonte,
onde camiñan sen ruído nubes de fume
sobre os nosos corpos estourados polo odio.
son sombras as que camiñan no inverno do seu paraíso,
e esas sombras tampouco poden reconstruír o meu país,
os años morreron tamén,
porque ti es a noite que entra sen permiso no noso po,
ese que se garda no ar como a memoria dunha dor,
praza de todos os mitos esquecidos,
falarei, si, falarei tamén dos años.
se afoga Palestina de novo, entre o fume e a mentira,
as flores non atan, non salvan, só medran entre a morte,
mentres ti segues ofrecendo á túa terra ás cámaras de gas,
perfume envelenado no horizonte desta mañá sen luz,
un bálsamo mudo para cegarse e esquecer,
fun a colleita, si, pero agora son só morte,
porque eramos pasto e tamén arrecendo,
e hoxe só quedan agullas no horizonte, sen perdón.
Hoxe a vida érguese entre os restos das vellas profecías incumpridas,
mentres o día cae como unha marea sobre Palestina, sen tregua,
e as estacións da lama arrastran a esperanza como follas podres,
unha oliveira nova tenta medrar, pero as abellas voan sen rumbo,
perdidas entre os restos dunha terra que xa non dá froito.
porque ti es memoria pasada de contrabando nos seus cabalos blindados.
por iso non poden gobernar o meu corpo como se fose territorio alleo.
Ninguén pide axuda ao teu campo queimado, aínda que o recordo do froito
segue doendo como unha flor que repite o seu nome no horizonte.
porque agora son semente dispersa, que se infiltra en grupos ocultos,
e unha vez morra, tamén serei exiliado, como tantos outros,
nas pontes destruídas, na praza das cámaras de gas sen saída.
e as flores atan aos corpos ausentes co seu cheiro de ausencia,
hoxe son só un ser feito de palabras que buscan corpo,
no po onde renacen espigas que ninguén recolle,
no teu campo cercado, entre as agullas que atravesan o mundo,
nos camiños tronzados polos nosos mitos esquecidos.
Falarei dos fíos, dos seus corpos e da súa esterilidade forzada,
daríalles flores silandeiras que aínda loubamos no medio do silencio,
porque esta é a historia dentro doutra historia,
a historia dos años que morreron sen berro,
porque ti es un deles, e tamén es as pontes bombardeadas.
de nubes espesas de fume, dunha cidade afogada cada día,
Palestina afógase como as profecías rotas no lombo dos días.
empeza de novo desde a noite,
montado nos seus cabalos de ferro,
entre a cámara de gas e o perfume da terra que xa non ten nome.
porque ti tamén es parte dos nosos mitos,
e falarei deles, si, falarei dos nosos mitos mutilados,
falarei da cidade, da vida que se tenta erguer entre os cascallos,
das mulleres portadoras de silencios cargados de lume,
dos años que morreron sen pastor,
porque ti tamén es deses pontes que racharon para sempre.
e volven os pasos solitarios, sempre os mesmos, sempre sen resposta,
o seu eco consérvase, como un segredo que ninguén quere repetir.
as profecías son agora po esparexido,
como sombras que aparecen e desaparecen no límite do horizonte.
a cámara de gas do paraíso que prometían,
coidado co horizonte, que xa non trae mañás,
porque hoxe só queda un ser espallado no espazo baleiro,
praza dunha cidade que cada día morre,
afogada nas estacións da lama,
entre as agullas do mundo que rompen os camiños da vida.
e un veciño revolvéndose no espazo do que xa foi expulsado.
Esta praza está feita de agullas que apuntan ao horizonte,
e hoxe ese horizonte é só un perfume mesturado co po,
a cidade, hoxe, desde lonxe, afunde ao poeta baixo o seu peso,
o único que sabe unir esta terra cun nome que non se esquece.
ese po onde aparecen as profecías sen eco,
onde o horizonte xa non é mañá, senón perfume e morte,
cadáver dos años, que tamén morreron porque ti es parte diso.
pasan a contrabando a noite, que se conserva entre nós.
as flores, orgullosas, abren entre os cascallos,
os seus cabalos avanzan cara a calma dos anos mortos,
morreron porque ti tamén es noite,
porque caes entre flores que prenden ao teu campo,
porque es viño, sopa, po que se espalla entre as profecías,
e as mulleres son agora caricias cargadas de infertilidade imposta.
desde as miñas palabras escarnecidas por quen cala,
a morte ergueuse tamén entre as flores que caen coa noite,
as flores que aparecen e agochan a súa dor,
as flores que foxen das flores,
o mundo revólvese no poeta,
que aínda sabe nomear este lugar,
porque agora é semente agachada
baixo a fronte da humanidade.
Camiños que levan á cidade desde a morte,
entre profecías esnaquizadas e mulleres convertidas en vento,
cargadas non de odio, senón de viño, de sopa, de terra,
porque ti es feito de fíos e almiscre,
de flores que se repiten como un eco eterno
nos pasos solitarios que se afunden
na ollada do poeta,
ese que sabe unir esta pasaxe coa fronte do mundo.
co po que se infiltra nas miñas palabras,
praza da cidade invisíbel,
erguida desde a vida sobre o cadáver da calma.
flores que se ocultan entre as miñas sílabas,
no día que inunda Palestina,
un día que xa non distingue entre flor e cinza.
entre as miñas palabras, en pequenos grupos,
coma quen busca unha mañá no medio do lodo,
no meu corpo onde xa ninguén pide axuda.
e os nosos mitos son agora cinsa.
Falarei desa historia que só se conta desde o escuro,
desde a cidade invisíbel que arde cada noite,
cos seus cabalos incendiados cabalgando palabras.
os años mortos caen como cinza sobre a mesa,
porque ti es tamén deles,
dos fíos que aínda se abren, orgullosos,
e poñen os seus cabalos
á entrada das cámaras de gas.
co azar das súas cidades que caen
como unha páxina rachada
chea de fíos, saturada de queixas.
colgo o meu corpo desoutros que xa non están,
onde ninguén pide axuda ao campo que un día
foi fértil.
mais agora só queda o cadáver das flores,
da morte entre as flores que nomeei.
dos que non entenden como vivir neste lugar,
agora son semente,
e os pasos solitarios volven e volven,
o seu eco queda atrapado no inverno das derrotas.
aquí, onde ninguén pide axuda,
ninguén reclama ao seu campo calado,
praza das pontes destruídas,
praza dos asasinos.
ninguén pide axuda á cámara de gas,
só quedan seres, en grupos de sombras,
homes e mulleres convertidos en bombas,
cargados coas miñas palabras,
fuxindo pola auga da lama que foi calma.
hoxe é un ser feito de palabras dispersas,
na praza dos años sacrificados,
porque ti tamén es da cámara de gas,
un corpo que xa non pide,
unha voz que non chega.
coas mulleres violadas feitas de cidades,
onde o poeta —ese que aínda fala—
sabe unir este idioma cazado entre suspiros,
cargado de contrabando,
cos seus días roubados.
As agullas do horizonte crávanse
na lama da vida,
relampos mesturados co po que loubamos
polo seu perfume,
mais morreu onte.
Eu fun colleita.
Estou morto.
porque o horizonte é agora cámara de gas,
un ser no po da morte,
entre as estacións dun mundo que esfarela.
un ser de novo entre cadáveres,
mirando máis alá do mundo,
camiñando pola cidade por inventar,
como unha páxina escrita de contrabando,
cunha fronte que xa non pode soportar
máis días roubados,
máis pasos solitarios,
máis flores atadas á morte.
repítense os pasos, e o seu eco
agocha tras as pontes esnaquizadas,
na praza dos años mortos
pola salvación de nada.
que cae sobre o po,
que volve unha e outra vez
no po onde brotan espigas
e ti te agochas.
que aínda sabe nomear esta lingua.
Está cargada de pontes ameazadas,
de fíos,
de horizontes,
de anos mortos,
de po que ata os campos,
de ti,
porque ti tamén tes este lugar.
Agora son semente.
Filtra un perfume no día que afoga Palestina,
as agullas do mundo cravan os camiños dos ritos.
onde ninguén pide axuda aos seres
que viven nas miñas palabras,
palabras enfeixadas,
como paxinas de fíos que ollan o horizonte.
mais coidado co espazo:
praza das agullas da lama,
ver máis alá da lama,
ver os fíos, azucrados coa sal das estacións,
ver os años que morreron
porque eran os salvadores da morte.
e cos seus cabalos puxo lume á calma,
despediu os seres en grupos,
sombras de homes e de horizonte.
Ninguén pide axuda.
Ninguén pide axuda a ninguén.
As flores átannos aos seus campos,
roubados polas estacións do horizonte.
Como comprender esta linguaxe
cazada entre suspiros
e mulleres que son a vida cargadas
nas estacións do horizonte.
Fun colleita.
Estou morto.
Son da noite.
Caio entre suspiros,
co cadáver da noite.
Os días agochados de contrabando,
a solemne neve esparexida
nas miñas palabras.
Un paraíso.
Coidado coa páxina que fala da cidade
que cada día asolaga Palestina.
Dixen: o poeta que sabe casar este lugar,
do que agora son semente.
eco que se oculta nos nosos mitos.
Falarei dos años sacrificados
pola salvación da nada.
do que se agacha da noite,
do que se repite nas miñas palabras.
Pontes que xa non son.
Praza da cámara de gas.
Un paraíso.
Coidado cunha páxina.
habitarán mañá o meu país.
Os fíos destruíron o horizonte.
Hoxe é gris.
Plúmbeo.
E as mulleres asasinadas
cárganse de fíos
e co poeta
que sabía casar este lugar.
desde lonxe,
sobre o cadáver dos nenos,
cunha almofada na morte,
na calma da peregrinación.
das pontes escachadas.
Praza de fíos
e mulleres espidas
cargadas de sal e morte.
son os osos dos nosos mitos.
Falangueiros da morte,
escrebaren sobre o po do meu corpo.
Aquí ninguén pide axuda
á fronte do horizonte.
a calma da vida
que se agocha da morte
entre suspiros.
Falarei da vida.
O seu eco volve
e repite nas miñas palabras.
darei as flores
que desaten os homes e mulleres
do arame dos paraísos gaseados.
agocho os ritos.
Colgo o poema
no lugar onde ninguén
pide axuda ao campo desertizado.
nas miñas palabras.
No cadáver da noite
cae entre suspiros e lóstrego.
que loaban
a fertilidade da loita,
a resistencia.
porque ti es dos nosos mitos.
da cidade vista dende o espazo,
da praza da calma,
da noite,
co poeta que sabe casar este lugar.
que se coa no cadáver da esperanza.
piden axuda á fronte do mundo.
Camiños da cidade
desde o sol.
que ata ao teu campo
os cabalos de contrabando,
a cámara de gas.
de contrabando,
coas súas vísceras.
sen ruído,
baixo nubes de fume.
dos fíos
e das mulleres vestidas
cargadas de cámaras de gas.
o cadáver da cidade posíbel,
desde o po
que ata ao teu campo
cos años do sacrificio.
e agochas os nosos mitos.
co poeta
que sabe casar este lugar.
atrapada nos años do sacrificio.
Porque é saca de fíos,
e de lóstrego,
e do sucre da resistencia.
agochase a salvación
e o futuro.
