Tareixa Frendol
TEQU (ilustracións)
TEQU (ilustracións)
O poema avanza como unha corrente sen repouso, onde o mar, o sal e a area deixan de ser elementos da natureza para converterse en estados da conciencia. A voz poética atravesa espellos líquidos, desertos interiores e cidades invisibles mentres dialoga coa intuición heraclítea do fluxo perpetuo. Nada permanece: a memoria erosiona, o tempo disólvese e a identidade transfórmase nunha materia inestable que só existe mentres desaparece. Entre visións de transparencia, lume e sal, o poema explora a imposibilidade de deter o movemento do mundo e a procura dunha linguaxe capaz de nomear aquilo que sempre está a piques de extinguirse.


