Linguaxe de sal e desaparición

Tareixa Frendol
TEQU (ilustracións)

O poema avanza como unha corrente sen repouso, onde o mar, o sal e a area deixan de ser elementos da natureza para converterse en estados da conciencia. A voz poética atravesa espellos líquidos, desertos interiores e cidades invisibles mentres dialoga coa intuición heraclítea do fluxo perpetuo. Nada permanece: a memoria erosiona, o tempo disólvese e a identidade transfórmase nunha materia inestable que só existe mentres desaparece. Entre visións de transparencia, lume e sal, o poema explora a imposibilidade de deter o movemento do mundo e a procura dunha linguaxe capaz de nomear aquilo que sempre está a piques de extinguirse.

Chegará unha luz lenta, case mineral,

que non pertence ao calendario das estacións
senón a un tempo máis antigo, máis profundo,
onde a materia aprende a esquecer o seu nome,
e a area cae como se fose pensamento desfeito,
como se fose unha linguaxe que se disolve na boca do mundo.
 
Os misterios continúan sendo eternos, non porque duren,
senón porque se transforman sen descanso,
como ríos próximos que nunca chegan a ser os mesmos ríos,
mentres desde este punto de visión —que non é lugar senón estado— 

contemplo o sol suspendido nun segundo que non avanza,
un segundo mítico onde os soños se recoñecen como feridas luminosas.

E nonentanto, dentro dun só home, hai multitude,
hai cidades invisibles que respiran en silencio,
hai horas que non pasan senón que se acumulan
como auga contra unha pedra antiga,
e sobre ese mar interior a tarde escribe con linguaxe de sal
unha imaxe que non se deixa fixar: area, pranto,
respiración rota dun reloxo que xa non mide nada máis
que a súa propia desaparición.
 
Chega a figura do leñador sobre a auga
como se a materia perdera consistencia,
como se o peso do mundo se fose esvaecendo
cara a unha transparencia imposible, mentres a lúa
—xa non como corpo celeste senón como idea cancelada—
se deita nun espello de sal que non reflicte senón que interroga.

E ti falas, Heráclito,
non como quen explica senón como quen arde dentro do propio fluxo,
dicindo que todo é tránsito, que toda forma é unha mentira momentánea
da corrente, e aínda así o rostro persiste na auga
coma se o esquecemento tivese límites invisibles.
 
Todo cambia sen cesar e ese cambio é a única estabilidade:
o mar que se dobra sobre si mesmo, a tarde que se repite sen ser igual,
a memoria que non conserva senón que erosiona,
e a voz que atravesa o sal como se fose unha ferida aberta no tempo.
 
Hai unha luz espallada sobre as distancias próximas,
unha claridade que non ilumina obxectos senón estados interiores,
feras invisibles que habitan a area sen necesidade de corpo,
e cidades líquidas que respiran debaixo da linguaxe.

A tarde do home continúa abrindo desertos dentro do propio deserto,

e cada ollo é un lugar onde nace unha nova tempestade
que non chega a nomearse, porque nomear sería deter o fluxo
e nada aquí consente a detención.
 
No comezo non había orixe senón continuidade:
mar dentro de mar, respiración dentro de respiración,
unha expansión sen centro onde todo era movemento anterior ao significado.

A túa voz, se aínda existe como algo separado da corrente, non se cala:
atravesa o espello, convértese en materia líquida,
e devolve ao mundo unha imaxe que nunca foi orixinal,
só repetición infinita do mesmo estremecemento.
 
E así o tempo non é liña senón espiral disolta,
un retorno que non regresa ao mesmo lugar
senón a outra intensidade do mesmo abismo.
 
Hai un espello, si, pero o espello non mira:
devora e devolve ao mesmo tempo,
coma se a realidade fose un proceso de perda continua
onde o sentido se desfai sen desaparecer de todo.
 
E Heráclito permanece
—non como figura, senón como corrente—
dentro do movemento que non remata, dentro do lume que non se apaga 

porque nunca foi fixo, e todo o que existe continúa sendo mar sen borde,
mar sen nome, mar que pensa sen linguaxe.
 
E eu, desde esta deriva sen xeografía,
escoito como o mundo se escribe e se borra no mesmo acto,
e comprendo que percorrer paraísos infernais
é só outra forma de permanecer dentro da corrente.